Singing in the Rain

SINGING IN THE RAIN
 
Hoe het weer mij een lesje leerde
 

 
 
Toen ik een tiener was, zo rond de 13 à 14 jaar baalde ik van het weer in Nederland. Als het mooi weer was, was ik blij. Maar als het regende of mij te koud was, was ik chagerijnig. Ik vond er niets aan en sloot me het liefst op in huis en bij voorkeur onder de wol. 

Totdat ik me realiseerde dat het leven zo niet heel prettig was. De mooie, blije momenten waren te schaars. De bedmomenten te veelvuldig en mijn humeur te vaak te laag. 

Ik besloot dat het me niet meer kon deren. Dat regen of zonneschijn, kou of warmte niet meer uit mochten maken. En het hielp! Het hielp heel veel! Ik kon weer het hele jaar genieten!

Nu kom ik regelmatig mensen tegen die klagen over het weer. Over dat het misschien de warmste zomer sinds tijden is, maar dat zij het niet hebben gemerkt. Over de kou in de winter, de warmte of de regen in de zomer en de wind in september. 

En werkelijk waar, ik krab me dan eens achter de oren en realiseer me dat ik het al die tijd goed heb gehad. Dat het weer er voor mij niet toe doet. Ja, ik hou nog steeds van zon. Zet de deuren in mijn werkkamer open zodra het kan. Maar humeurig worden als het niet kan: nee! 

Ik kan het je aanbevelen. Het leeft heeeerlijk!

 

                                        IK BESLIS HOE DE OMSTANDIGHEDEN MIJ BEÏNVLOEDEN

Reacties


Ga terug naar het weblog overzicht